III Niedziela Adwentu (rok C)
So 3,14-18; Iz 12,2-6; Flp 4,4-7; Iz 61,1; Łk 3,10-18

„Co mamy czynić?”. Takie pytanie ludzie stawiają dziś w Ewangelii Janowi Chrzcicielowi. Kim są ci ludzie? To ci, którzy poznali swój grzech, widzą potrzebę przemiany swojego życia, ale sami nie wiedzą, jak to zrobić. To ludzie wewnętrznie zagubienia, ale z wielkim pragnieniem przemiany tego stanu. W naszym życiu jest podobnie. Stajemy w obliczu problemów i trudów codziennego dnia: grzechów, nałogów, zepsutych relacji, rozbitych rodzin itp. Są to nieraz konsekwencje naszych grzechów, błędów sprzed lat. Czasem to skutki grzechów i win innych ludzi, niezależne od nas. Odpowiedź jaką Chrzciciel daje słuchającym go ludziom jest aktualna także i dziś.

„Kto ma dwie suknie, niech jedną da temu, który nie ma; a kto ma żywność, niech tak samo czyni”. W czasach Jana Chrzciciela ubiór i pożywienie były rzeczami najbardziej potrzebnymi, których wielu ludziom brakowało. Prorok zachęca więc do dzielenia się tym co posiadamy z tymi, którzy nie mają. Jest to pozorna sprzeczność – przecież to ci ludzie potrzebują pomocy w swoim życiu, a on każe im jeszcze rozdawać to co mają. Jest to jednak Boża Mądrość. Człowiek staje się bowiem bardziej człowiekiem, gdy potrafi i chce żyć dla innych. Rozwiązaniem naszych problemów często jest pomaganie innym, zamiast ubolewać nad własnym krzyżem. Szatan natomiast będzie podpowiadał: „Popatrz, jak masz ciężko, a innym tak łatwo. Myśl tylko o sobie!” – pamiętajmy jednak, że są to słowa kłamcy.

Do celników Jan mówi: bądźcie uczciwi, a do żołnierzy: Bądźcie łagodni. Przesłanie Jana Chrzciciela można więc streścić słowami: Bądź dobry dla innych, nawet jeśli oni na to nie zasługują, a wtedy zobaczysz jak twoje życie staje się lżejsze.

Te słowa musiały wywołać u ludzi wielkie poruszenie. Chcieli bowiem obwołać Jana, Mesjaszem, a więc obiecanym przez Boga wybawicielem. Nie on jednak nim był. Był tylko tym, który chrzci wodą dla nawrócenia. Mesjasz, gdy przyszedł chrzcił Duchem Świętym i ogniem.

Gdy za kilka dni mamy po raz kolejny przeżywać przyjście Mesjasza – Narodziny Jezusa Chrystusa, jesteśmy zaproszeni do nawrócenia, które ma dwa etapy. Pierwszy to przemiana życia, zerwanie z grzechem i otwarcie się na dobro. Drugi to spotkanie z Jezusem, który umacnia nas Duchem Świętym i chrzci ogniem, który wypala to co złe i słabe.

W tym tygodniu wielu z nas przystąpi do sakramentu oczyszczenia, pokuty i pojednania. Jest to moment spotkania z Tym, który oczyszcza i umacnia. Spowiedź jest więc najpełniejszym otwarciem się na łaskę nawrócenia.


Ba 5,1-9; Ps 126; Flp 1,4-6.8-11; Łk 3,1-6


Jr 33,14-16; Ps 25; 1 Tes 3,12-4,2; Łk 21,25-28.34-36


Dn 7, 13-14; Ps 93 (92), 1. 2 i 5; Ap 1, 5-8; J 18, 33b-37


Dn 12,1-3; Ps 16; Hbr 10,11-14.18; Mk 13,24-32


1 Krl 17,10-16; Ps 146; Hbr 9,24-28; Mk 12,38-44;


Pwt 6,2-6; Ps 18; Hbr 7.23-28; Mk 12, 28b-34


Krl 8, 22-23. 27-30; Ps84; 1P2,4-9; Mt 16,13-19


Iz 53, 10-11; Ps 33; Hbr 4, 14-16; Mk 10, 35-45


Mdr 7,7-11; Ps 90; Hbr 4,12-13; Mk 10,17-30


Witryna opublikowana dzięki usługom internetowym Fundacji „Opoka”