Strona główna Z życia parafii Historia parafii Duszpasterstwa Duszpasterze Msze święte Ogłoszenia + Kancelaria + Józef - pismo parafialne Biblioteka Galeria Mapa serwisu Odnośniki

Z okazji Imienin Księdza Proboszcza pragniemy złożyć z serca płynące życzenia wielu łask Bożej Opatrzności oraz nieustającego wstawiennictwa Patrona - św. Ireneusza u miłosiernego Boga.

Niech Duch Święty obdarza Księdza Prałata swoimi darami, aby sprawowana posługa duszpasterska była głoszeniem Chrystusowej Prawdy, Miłości i Pokoju. Wyrażamy najwyższe uznanie i wdzięczność za niestrudzone wysiłki dla naszej wspólnoty parafialnej i widoczne owoce pracy w dziedzinie materialnej oraz ciągłą troskę o rozwój duchowy. Życzymy Czcigodnemu Księdzu Proboszczowi opieki Matki Najświętszej, Królowej Apostołów oraz wielu lat życia w zdrowiu dla Bożej chwały i naszej radości. Niech Ci, do których zostałeś posłany będą dla Ciebie życzliwi i otwarci na Bożą prawdę.

Parafianie

Witamy na stronach parafii pod wezwaniem św. Józefa - Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Rzeszowie.

Parafia położona jest na północnym krańcu Rzeszowa i swym zasięgiem obejmuje osiedle Staromieście oraz część osiedla 1000-lecia. Na terenie parafii zamieszkuje około 8700 osób.

Parafia wchodzi w skład dekanatu Rzeszów - Północ.

Pragniemy, by te strony były informacją o naszej parafii, jak i również służyły pomocą parafianom, i innym zainteresowanym naszą wspólnotą. Dlatego też będziemy rozszerzać ich zawartość. Prosimy o zgłaszanie uwag i propozycji dotyczących zawartości serwisu internetowego naszej parafii.

Serce Jezusa gorejące ognisko miłości

"Przy Sercu Jezusowym serce człowieka uczy się poznawać, jaki jest prawdziwy i jedyny sens jego życia i jego przeznaczenie: przy Sercu Jezusowym serce człowieka nabiera zdolności miłowania".

Jan Paweł II

Kończy się miesiąc maj poświęcony Najświętszej Maryj Pannie i wprowadza nas on w miesiąc czerwiec, poświęcony Najświętszemu Sercu Jezusa. Ad Jesum per Mariam. - Przez Maryję do Pana Jezusa. Jakże to piękne i wymowne dla wszystkich, którzy chcą przemieniać swoje serce na wzór Serca Jezusa. Wezwanie "Uczyń serca nasze według Serca Twego" odnosi się do wszystkiego, w czym ludzie mogą naśladować Chrystusa, by osiągnąć świętość. Zadaniem katolika jest nieustanne konfrontowanie swego życia z ewangeliczną nauką Chrystusa i kształtowanie swego serca na wzór Jego Serca - by móc podobać się Bogu, który chce nas uświęcić. Przed współczesnym i przyszłym pokoleniem stoi ważne zadanie odkrywania Serca Jezusa oraz piękna prawdziwej miłości i uczuciowości. Tylko przez powierzenie swego życia Bogu możemy stać się ludźmi godnymi miłości. Tylko przez Chrystusa i w Chrystusie człowiek może odnaleźć pełnię miłości. Przez naśladowanie Naszego Mistrza jesteśmy w stanie osiągnąć pokój, radość i szczęście we wszystkich wymiarach naszego życia. Bez Chrystusa nic nie możemy uczynić i nic nie możemy osiągnąć. To Jezus nasz Pan i Zbawiciel przez swoje łaski prowadzi nas drogą godnego Bożego życia, uczy miłości, szacunku w rodzinach a w chwilach trudnych daje nam wiarę i nadzieję. Czcić Serce Jezusa to czcić Boga Samego, dążyć do doskonałości przez miłość, której pełnią jest Najświętsze Serce Jezusa.

Kult Serca Jezusowego był praktykowany już od średniowiecza ale główna zasługa w rozpowszechnianiu się nabożeństwa do Najświętszego Serca Pana Jezusa przypadła skromnej zakonnicy, wizytce, św. Małgorzacie Marii Alacoque (1647-1690). Pan Jezus pokazując jej swoje Serce pełne ognia, rzekł do niej: "Moje Boskie Serce tak płonie miłością ku ludziom, że nie może dłużej utrzymać tych płomieni gorejących, zamkniętych w moim łonie. Ono pragnie rozlać je za twoim pośrednictwem i pragnie wzbogacić ludzi swoimi Bożymi skarbami". Pan Jezus Objawiał się św. Małgorzacie wiele razy. W piątek po oktawie Bożego Ciała, 10 czerwca 1675 roku nastąpiło ostatnie wielkie objawienie. Ukazał się jej Chrystus, odsłonił swoje Serce i powiedział: "Oto Serce, które tak bardzo umiłowało ludzi, że nie szczędziło niczego aż do zupełnego wyniszczenia się dla okazania im miłości, a w zamian za to doznaje od większości ludzi tylko gorzkiej niewdzięczności, wzgardy, nieuszanowania, lekceważenia, oziębłości i świętokradztw. Lecz najbardziej boli Mnie to, że w podobny sposób obchodzą się ze Mną serca służbie mojej szczególnie poświęcone. Dlatego żądam, aby pierwszy piątek po oktawie Bożego Ciała był odtąd poświęcony jako osobne święto ku czci Mojego Serca i na wynagrodzenie Mi przez Komunię i inne praktyki pobożne zniewag, jakich doznaję. W zamian za to obiecuję ci, że Serce moje wyleje hojne łaski na tych wszystkich, którzy w ten sposób oddadzą Mu cześć lub przyczynią się do jej rozszerzenia". Kościół, zgodnie z wolą Chrystusa ustalił, że uroczystość Najświętszego Serca Jezusa obchodzona będzie w piątek po oktawie Bożego Ciała (w tym roku to 19.06). Pan Jezus dał św. Małgorzacie Alacoque dwanaście obietnic, dotyczących czcicieli Jego Serca:

1. Dam im łaski, potrzebne w ich stanie.
2. Ustalę pokój w ich rodzinach.
3. Będę ich pocieszał w utrapieniach.
4. Będę ich pewną ucieczką w życiu, a szczególnie w godzinę śmierci.
5. Będę im błogosławił w ich przedsięwzięciach.
6. Grzesznicy znajdą w mym Sercu źródło i ocean miłosierdzia.
7. Dusze oziębłe staną się gorliwymi.
8. Dusze gorliwe prędko dojdą do doskonałości.
9. Będę błogosławił domom, w których wizerunek Serca mojego będzie czczony.
10. Osoby, które będą to nabożeństwo rozszerzały, będą miały imię swoje wypisane w Sercu moim.
11. Dam kapłanom dar wzruszania serc nawet najzatwardzialszych.
12. W nadmiarze miłosierdzia Serca mojego przyrzekam tym wszystkim, którzy będą komunikować w pierwsze piątki miesiąca przez dziewięć miesięcy z rzędu w intencji wynagrodzenia, że miłość moja udzieli łaskę pokuty, iż nie umrą w mojej niełasce, ani bez Sakramentów świętych, a Serce moje będzie im pewną ucieczką w ostatniej godzinie życia.

Te obietnice pokazują nam drogę jaka wiedzie przez Najświętsze Serce Jezusa do życia wiecznego w Domu Ojca. W czerwcu będzie wiele okazji do oddania się w opiekę Bożemu Sercu przez uczestnictwo w nabożeństwie do Serca Jezusowego. Nabożeństwo to powinno uwrażliwiać nas na grzech, mobilizować w imię miłości Chrystusa do walki z nim oraz do wynagradzania za tych, którzy najwięcej ranią Boże Serce. Z miłości Bożego Serca istnieje cały wszechświat i rodzaj ludzki. Ważne jest abyśmy tego wielkiego daru miłości nie zmarnowali. Tak niewiele wystarczy, tylko wiara, miłość i modlitwa a doskonałość dzieci Boga jest w zasięgu każdego. Nie zmarnuj szansy i czasu - Serce Jezusa hojne dla wszystkich, którzy Go wzywają czeka i na Ciebie drogi czytelniku.

Naśladować św. Pawła

Uroczystymi nieszporami w dniu 28.06.2008 połączonymi z otwarciem Drzwi św. Pawła w Bazylice św. Pawła za Murami w Rzymie Benedykt XVI rozpoczął Rok Św. Pawła z okazji dwutysięcznej rocznicy urodzin Apostoła. Ten rok dobiega końca, na łamach "Józefa" pisaliśmy o życiu i nauce św. Pawła w jego listach apostolskich. Oby owocem tego roku była częstsza lektura jego słów skierowanych do gmin chrześcijańskich. A może potrzeba, aby za łaską Bożą, jakiej doświadczył ten prześladowca chrześcijan, także i w nas dokonało się nawrócenie. Warunkiem jest spotkanie z Chrystusem i przyjęcie prawdy o Bogu i o sobie. Po nagłym i cudownym nawróceniu Paweł zrozumiał, że był zaślepiony nienawiścią. Dzięki uczniom Chrystusa uświadomił sobie w jak wielkim był błędzie. Pojął, że Jezus był zapowiadanym przez proroków Mesjaszem, a on Go nie rozpoznał i żył w zakłamaniu.

Wielu jest ludzi, którzy zawsze chcą mieć rację, trudno im się pogodzić z własną pomyłką, a jeszcze trudniej do niej przyznać przed innymi. Jednak prawdą jest, że mylimy się każdego dnia, popełniamy błędy. Czasami nasz błąd może mieć dotkliwe skutki i stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia innych. Są jednak ludzie, którzy potrafią zdobyć się na odwagę i przyznać do błędu, powiedzieć: przepraszam, pomyliłem się, to moja wina. Takim człowiekiem był Szaweł, późniejszy św. Paweł. Uwierzył, przyjął chrzest i stał się apostołem zbawienia dla całego ówczesnego, cywilizowanego świata. Dzięki Jezusowi stał się innym człowiekiem, wolnym i wyzwolonym z niewoli grzechu. A jednocześnie miał świadomość własnych słabości. Zdawał sobie sprawę, komu zawdzięcza wiarę, wolność i poznanie prawdy. Zawdzięczał to Bogu i Jego łasce. A my, czy mamy podobną świadomość?, czy pragniemy takiego spotkania jakie było udziałem Szawła. A może wolimy nasze wygodne życie, naznaczone grzechem, do którego nie chcemy się przyznać. Zagłuszyliśmy nasze sumienie, aby nie przypominało nam naszych błędów. Św. Paweł nie był taki. On nie bał się prawdy o sobie.

Podsumowując nasze spotkania ze św. Pawłem w "Józefie" dziękujemy za przypomnienie nam o łasce wiary, nowego widzenia, o zaangażowaniu całkowitym "na śmierć i życie" w sprawę Bożą, o otwartości na innych przy zachowaniu jedności opartej na Chrystusie. Zbawiciel wyzwolił go z ograniczeń żydowskiego prawa i otworzył na wszystkich ludzi, aby stał się apostołem wszystkich narodów, jak i Chrystus jest Zbawicielem wszystkich bez wyjątku.

W św. Pawle odnajdujemy przykład do naśladowania, które najpełniej wyraża się w przylgnięciu do Chrystusa i kształtowaniu swego życia według wymogów Ewangelii. W Liście do Galatów pisze o sobie: "Teraz zaś już nie ja żyję, ale żyje we mnie Chrystus" i uważa, że tak powinno być w życiu każdego chrześcijanina. Ta obecność Chrystusa w nas musi emanować i przenosić się na bliźnich. U człowieka, którego życie wiary potwierdza kryterium postępowania, to nie jest już tylko roztropność, kultura i dobre obyczaje, ale jak pisze Apostoł: "Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecnie życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie. Nie mogę odrzucić łaski danej przez Boga" (Gal 2,20-21). Niech gorliwość św. Pawła, zapał w naśladowaniu Chrystusa dodają sił nam, którzy pragniemy kroczyć jego śladami. Niech przemożne wstawiennictwo Apostoła wyprasza nam potrzebne łaski do wierności Chrystusowi.